Θέματα
Παθήσεις 'Ακρου Ποδός
Αρθρίτιδα
Οστεοπόρωση
Αυχενικό Σύνδρομο
Οσφυαλγία
Δύσκολα πόδια - Που θα βρω παπούτσια
Διατατικές ασκήσεις
Πελματογράφος
Πέλματα
Συνεντεύξεις Video
Δημοσιεύσεις

Αρθρίτιδα

Θεραπεία

Εκτύπωση

Οι σκοποί της αντιμετώπισης της ΟΑ είναι ο έλεγχος του πόνου, η βελτίωση της λειτουργικότητας των αρθρώσεων, η βελτίωση της ποιότητας ζωής, όσο αυτό εξαρτάται από την υγεία και η αποφυγή, στο μέτρο του δυνατού, των ανεπιθύμητων ενεργειών και της τοξικότητας από τη θεραπεία. Η θεραπεία της εξαρτάται από το στάδιο εξελίξεως της νόσου και από την άρθρωση που έχει προσβληθεί, ενώ οι προϋποθέσεις για την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας είναι ο τύπος της αρθρίτιδας, η σοβαρότητα των συμπτωμάτων και η ένταση της νόσου.   Θα πρέπει να είναι πολύπλευρη και σφαιρική και διακρίνεται στη συντηρητική και στη χειρουργική. 

Συντηρητική Θεραπεία

Δεν είναι σε θέση ούτε να σταματήσει την εξέλιξη, ούτε να θεραπεύσει τη νόσο, αλλά είναι δυνατό να φέρει ανακούφιση των συμπτωμάτων της

Μη φαρμακευτική θεραπεία

Επεξήγηση της κατάστασης. Η επεξήγηση της καταστάσεως είναι μεγάλης σπουδαιότητας. Όταν οι ασθενείς μάθουν ότι έχουν ΟΑ, βλέπουν «μπροστά» τους αναπηρικά αμαξίδια. Είναι, λοιπόν, βασικό να αποβάλλουν αυτή τη λανθασμένη αντίληψη και να ενστερνιστούν μια θετική προσέγγιση 

Εκπαίδευση του ασθενούς. Προγράμματα αυτοβοήθειας των ασθενών με ΟΑ μπορεί να τους βοηθήσουν, καθώς έχει αποδειχθεί ότι οι ασθενείς που συμμετέχουν σε τέτοια προγράμματα έχουν ελαττωμένο πόνο στις αρθρώσεις, αύξηση της φυσικής δραστηριότητας, βελτίωση της ποιότητας ζωής και ελαττωμένη συχνότητα επισκέψεων στον γιατρό

Συμβουλευτική παρέμβαση. Θα πρέπει να συστηθεί απώλεια βάρους, αν υπάρχει παχυσαρκία, για την προστασία των αρθρώσεων των κάτω άκρων από τη φόρτιση, καθώς και διατήρηση των δραστηριοτήτων τους, προσαρμόζοντας αυτές κατάλληλα, ώστε να αποφεύγουν την υπερφόρτωση της άρθρωσης.

Άσκηση. Είναι το πιο αποτελεσματικό και φθηνό μέσο για την αντιμετώπιση της ΟΑ. Διατηρούν και βελτιώνουν την κινητικότητα των αρθρώσεων και ενισχύουν τους μυς, παρέχοντας σταθερότητα. Το περπάτημα και το κολύμπι είναι οι πιο ασφαλείς, αποτελεσματικές και εφικτές μορφές άσκησης για ασθενείς με ΟΑ.

Ψυχολογική υποστήριξη. Σ’ αυτό θα βοηθήσει η συνεργασία με το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον του ασθενούς

Κηδεμόνες. Βοηθήματα, όπως βακτηρίες χειρός, αγκώνος ή τετράποδοι περιπατητήρες είναι βοηθητικά για ασθενείς με ΟΑ των κάτω άκρων. Για το περπάτημα θα πρέπει να συστηθούν, η χρήση υποστηρικτικών και κατάλληλων υποδημάτων, ανελαστικών ή ημιελαστικών κηδεμόνων, η χρήση βακτηριών και η προηγούμενη ενίσχυση των μυών κοντά στις πάσχουσες αρθρώσεις.

Φυσικοθεραπεία. Στόχοι της είναι ο περιορισμός του πόνου και του συνοδού μυϊκού σπασμού, ο περιορισμός της δυσκαμψίας των αρθρώσεων, η βελτίωση και η διατήρηση της κινητικότητας των αρθρώσεων και της μυϊκής ισχύος, η πρόληψη ή ο περιορισμός των παραμορφώσεων και τέλος η βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας του ατόμου προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες τις καθημερινής του ζωής.

Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της
ΟΑ είναι:

Θερμοθεραπεία. Χρησιμοποιεί διάφορα μέσα που αυξάνουν τη θερμοκρασία επιφανειακά (θερμά επιθέματα, παραφινόλουτρα, φωτόλουτρα) ή σε βάθος (διαθερμίες, υπέρηχοι). Η θερμότητα δρα α)αυξάνοντας την ελαστικότητα του κολλαγόνου, πράγμα που εκμεταλλευόμαστε για να βελτιώσουμε την κινητικότητα της δύσκαμπτης άρθρωσης  β)ελαττώνοντας τον μυϊκό σπασμό, που ανακουφίζει από τον πόνο και βελτιώνει την κίνηση  γ)βελτιώνοντας την τοπική κυκλοφορία με διεύρυνση των αρτιριδίων και των τριχοειδών, που βοηθά στην υποχώρηση της φλεγμονής  δ)ελαττώνοντας την ευαισθησία των νευρικών απολήξεων στον πόνο  ε)μειώνοντας την δυσκαμψία των αρθρώσεων. Η βασική της, ωστόσο, αξία βρίσκεται στο ότι μια άρθρωση γυμνάζεται ευκολότερα και με λιγότερο πόνο όταν έχει ζεσταθεί.

Κρυοθεραπεία. Η εφαρμογή ψύχους στην επιφάνεια προσβεβλημένων περιοχών με τη μορφή πάγου, παγοκύστης και ψυχρών επιθεμάτων, ελαττώνει το μυϊκό σπασμό και την ένταση του πόνου.

Ηλεκτροθεραπεία. Είναι η διοχέτευση ρεύματος σε ορισμένα μέρη του σώματος. Το γαλβανικό ρεύμα διοχετεύεται στο πάσχον σημείο του σώματος με ηλεκτρόδια από μολύβδινα ελάσματα που εφαρμόζονται δια μέσου ενός υγρού υφάσματος για να μην δημιουργήσουν εγκαύματα στην περιοχή. Το φαραδικό ρεύμα εφαρμόζεται σε κινητικό νεύρο ή μυ και προκαλεί παρατεταμένη συστολή αυτού. Έτσι ο φαραδισμός χρησιμοποιείται σε ατροφίες μυών εξαιτίας μακροχρόνιας αδράνειας και γενικότερα σε μυς που έχασαν ή χάνουν τη λειτουργική τους ικανότητα

Μαλαξοθεραπεία. Είναι ένα σύνολο ειδικών χειρισμών που εφαρμόζεται σε ένα μυ ή σε ομάδα μυών. Επιδρούν ευεργετικά σε αρκετές παθολογικές ή μη καταστάσεις και συγκεκριμένα: βελτιώνουν την τοπική κυκλοφορία, αυξάνοντας την κυκλοφορία του αίματος και της λέμφου, αυξάνουν την ελαστικότητα των μυϊκών ινών, ευνοούν την αιμάτωση, τη θρέψη, όπως επίσης και τον τόνο των μυών.

Κινησιοθεραπεία. Αποτελεί το σπουδαιότερο μέσο φυσικοθεραπείας και χρησιμοποιεί ασκήσεις, οι οποίες διακρίνονται σε ενεργητικές, παθητικές, υποβοηθούμενες ή ενεργοπαθητικές και υπό αντίσταση. Σκοπός όλων των ειδών κινήσεων είναι η διατήρηση και η αύξηση της κινητικότητας μιας άρθρωσης, η ενδυνάμωση των μυών και η προφύλαξη από τις διάφορες παραμορφώσεις και δυσκαμψίες. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να παίρνουμε υπόψη μας ότι οι κινήσεις δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα φυσιολογικά όρια και τα όρια του πόνου να μην παρατείνονται πολύ και προκαλούν μυϊκό κάματο.

Φαρμακευτική θεραπεία
Η φαρμακευτική θεραπεία προσφέρει σημαντικά στην ανακούφιση από τον πόνο και στην υποχώρηση της φλεγμονής.

Απλά αναλγητικά
Εξαιτίας της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας που παρέχει, η παρακεταμόλη είναι το αναλγητικό  εκλογής για χαμηλής έως μέτριας έντασης πόνο και εάν είναι επιτυχής η επιλογή, αποτελεί το προτεινόμενο για μακρά χορήγηση αναλγητικό.

Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα  (ΜΣΑΦ).
Μπορούν να προστεθούν ή να αντικαταστήσουν την παρακεταμόλη στους ασθενείς που είχαν μέτρια απάντηση σε αυτήν. Στους ασθενείς με αυξημένο κίνδυνο από το γαστρεντερικό σύστημα, τα ΜΣΑΦ χορηγούνται σε συνδυασμό με κάποιον γαστροπροστατευτικό παράγοντα.

Βραδείας δράσεως φάρμακα
Η ενδαρθρική θεραπεία με υαλουρονικό οξύ μπορεί να βελτιώσει το μεταβολισμό των χονδροκυττάρων και τη σύσταση της μεσοκυττάριας ουσίας του χόνδρου. Χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της ΟΑ του γόνατος σε ασθενείς που δεν απαντούν σε πρόγραμμα μη φαρμακευτικής θεραπείας σε συνδυασμό με ακεταμινοφένη.

Τοπικές αναλγητικές αλοιφές.
  Τα τοπικά ΜΣΑΦ είναι μια χρήσιμη επιλογή για ασθενείς που είναι απρόθυμοι ή δεν μπορούν να λάβουν από του στόματος ΜΣΑΦ

Ενδοαρθρική χορήγηση στεροειδών
 Η ενδοαρθρική έγχυση στεροειδών είναι χρήσιμη στην αντιμετώπιση ΟΑ με την παρουσία υγρού ή τοπικής φλεγμονής και προσδοκεί την καταστολή της υμενίτιδας. Είναι χρήσιμες σαν συμπληρωματική θεραπεία σε ασθενείς που λαμβάνουν ΜΣΑΦ, καθώς και σε ασθενείς που δεν μπορούν να λάβουν ΜΣΑΦ. . Όσο μεγαλύτερα είναι τα μεσοδιαστήματα των εγχύσεων τόσο το καλύτερο. Σε αρθρώσεις που φέρουν βάρος, το μεσοδιάστημα αυτό πρέπει να είναι τουλάχιστον 6-12 εβδομάδες. Επανειλημμένες ενδοαρθρικές εγχύσεις σε συχνότητα μεγαλύτερη από 2-3 ανά έτους δεν συνίστανται, λόγω του φόβου να προκληθεί προοδευτική καταστροφή του χόνδρου. Η επιδείνωση της αρθρικής βλάβης μπορεί να επιταχυνθεί λόγω της καλύψεως του πόνου και της επακόλουθης υπερβολικής χρησιμοποιήσεως της αρθρώσεως ή στην καταβολική δράση της κορτιζόνης επί του μεταβολισμού του κολλαγόνου, με αποτέλεσμα την ταχύτερη καταστροφή της. Ενδείξεις της αποτελούν:  α)η ανακούφιση από το άλγος και καταστολή της φλεγμονής από υμενίτιδα  β)η θεραπευτική αντιμετώπιση της αρθρώσεως που δεν απαντά ευνοϊκά στη συστηματική θεραπεία  γ)η υποβοήθηση προγράμματος φυσικοθεραπείας  δ)η θεραπευτική αντιμετώπιση ασθενών με ανθεκτικότητα ή κακή ανοχή σε συστηματική θεραπεία από το στόμα και ε)η συμπτωματική αντιμετώπιση των εξωαρθρικών διαταραχών των μαλακών μορίων.

Χειρουργική Θεραπεία
Ασθενείς με συμπτώματα που δεν ελέγχονται επαρκώς με φαρμακευτική θεραπεία και έχουν μέτριο ή σοβαρό πόνο και λειτουργική αναπηρία μπορεί να είναι υποψήφιοι για χειρουργική αντιμετώπιση.  Σκοπός της είναι η αποφυγή της περαιτέρω φθοράς, η ελάττωση του πόνου και η βελτίωση της λειτουργικότητας των αρθρώσεων.Η χειρουργική θεραπεία γίνεται με επιλογή από μια μεγάλη σειρά επεμβάσεων με κριτήρια που αφορούν την ηλικία του αρρώστου, την έκταση της βλάβης, την ασυμμετρία ή όχι των αρθρικών επιφανειών και μια σειρά άλλων παραμέτρων που συνεκτιμώνται προκειμένου να βρεθεί η πιο κατάλληλη, για τον κάθε ασθενή, χειρουργική λύση. Το είδος και ο χρόνος της επέμβασης επιλέγεται μετά από προσεκτική εκτίμηση της κατάστασης και των ιδιαίτερων προβλημάτων κάθε αρρώστου. Στη διάθεση του ορθοπαιδικού υπάρχουν πολλά είδη χειρουργικών παρεμβάσεων ανάλογων με την κλινική εικόνα, την εντόπιση του προβλήματος, την ηλικία, την γενική κατάσταση του αρρώστου και τέλος τον επιδιωκόμενο στόχο. Η επιτυχία του χειρουργικού αποτελέσματος επηρεάζεται πάντοτε όχι μόνο από την τεχνική αλλά και από τη συνεργασία του ασθενούς και τη σωστή φαρμακευτική αγωγή. Η χειρουργική θεραπεία της ΟΑ περιλαμβάνει το χειρουργικό καθαρισμό, την οστεοτομία, την αρθρόδεση και την αρθροπλαστική.

Χειρουργικός Καθαρισμός
Μπορεί να γίνει με αρθροτομή ή αρθροσκοπικά. Ο χειρουργικός καθαρισμός της άρθρωσης στην ΟΑ ενδείκνυται σε συνδυασμό με άλλη επέμβαση (Οστεοτομία) και σπάνια μόνος του. Χρησιμοποιείται για αφαίρεση ελεύθερων σωμάτων, οστεοφύτων που εμποδίζουν τη κίνηση, μηνίσκων με μεγάλη βλάβη και ελεύθερων τεμαχίων του χόνδρου, τα οποία προκαλούν υμενίτιδες και υποτροπιάζοντα ύδραρθρα. Εφαρμόζεται για να ελαττωθούν τα συμπτώματα και να βελτιωθεί η λειτουργία της άρθρωσης. Ο αρθροσκοπικός καθαρισμός της αρθρώσεως, για να αφαιρεθούν ελεύθερα γλωσσίδια του μηνίσκου, οστεόφυτα και τεμάχια του φθαρμένου χόνδρου, ενώ αφήνεται το σώμα του μηνίσκου ακέραιο, έχει ικανοποιητικό αποτέλεσμα σε περίπου 75% των ασθενών με πρώιμη ΟΑ. Η αρθροσκόπηση επίσης, επιτρέπει την ευρεία επισκόπηση των αρθρικών επιφανειών, καθώς και την λείανση αυτών, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει μια πρόγνωση, αλλά αυτό δεν κάνει την ΟΑ να οπισθοδρομήσει. Οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις είναι μια απλή μέθοδος αντιμετώπισης της ΟΑ με καλά αποτελέσματα, παρατείνοντας έτσι το χρόνο της οστεοτομίας ή ολικής αρθροπλαστικής. Τα χειρότερα αποτελέσματα φαίνονται σε ασθενείς με εκτεταμένες αλλοιώσεις που συνοδεύονται από παραμόρφωση.

Οστεοτομία
Με την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τα υψηλότερα επίπεδα δραστηριότητας του πληθυσμού της τρίτης ηλικίας, η οστεοτομία είναι μια ελκυστική επιλογή, για την καθυστέρηση αν όχι για την αποφυγή της ολικής αρθροπλαστικής. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στο ισχίο και το γόνατο, ιδιαίτερα για τα κάτω των 50 ετών άτομα. Οι ενδείξεις της περιορίζονται σε ασθενείς σχετικά νέους που η ακτινολογική εικόνα τους, δείχνει ελαφρές ή μέτριες αλλοιώσεις και η κινητικότητα της άρθρωσης είναι καλή. Στις περιπτώσεις που ακτινολογικά παρατηρούνται βαριές αλλοιώσεις, η κινητικότητα είναι πολύ περιορισμένη και η ηλικία προχωρημένη, η ολική αρθροπλαστική αποτελεί την καλύτερη λύση. Τα μειονεκτήματα της οστεοτομίας είναι ότι προκαλεί έντονη δυσανεξία, απαιτεί μακρά περίοδο αποκατάστασης και τα συμπτώματα μπορεί να υποτροπιάσουν. Το πλεονέκτημα της είναι, όμως, ότι δεν καταστρέφει την άρθρωση ανεπανόρθωτα και μια δεύτερη εγχείρηση είναι πάντοτε δυνατή. Σε προσεκτικά επιλεγμένες περιπτώσεις είναι πολύ πιθανή η επίτευξη ενός αποτελέσματος με διάρκεια 15-20 ετών.       

Αρθρόδεση
Είναι από τις παλαιότερες επεμβάσεις στην ορθοπαιδική και που σπάνια χρησιμοποιείται στις μέρες μας. Μετατρέπει μια επώδυνη άρθρωση ακινητοποιημένη σε πλημμελή θέση, σε μια ανώδυνη άρθρωση ακινητοποιημένη σε σωστή θέση.  Ενδείκνυται στην εκφυλιστική νόσο που έχει επηρεάσει μια απλή άρθρωση και περιβάλλεται από αρθρώσεις που είναι υγιείς και προβλέπεται να παραμείνουν υγιείς. Αντενδείκνυται σε νοσήματα όπως η ΡΑ όπου συμμετέχουν πολλές αρθρώσεις, ο μη συνεργάσιμος ασθενής, η κακή γενική κατάσταση και η παρουσία νόσου, τόσο στην κατώτερη Σ.Σ. όσο και στο σύστοιχο γόνατο. Εφαρμόζεται, κυρίως, όταν υπάρχει και καταστροφή των μαλακών μορίων της άρθρωσης και είναι αδύνατη η συγκράτηση της αρθροπλαστικής.

Αρθροπλαστική
Το σοβαρό πρόβλημα της θεραπείας της ΟΑ έχει σήμερα προοδεύσει σημαντικά με την τελειοποίηση της αρθροπλαστικής. Η τοποθέτηση ξένων σωμάτων μέσα στο ανθρώπινο σώμα είναι η νεότερη και ίσως η σημαντικότερη ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση για την ΟΑ και εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία τόσο στο γόνατο, όσο και στο ισχίο. Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και η χρησιμοποίησή της στον αγκώνα, τον ώμο και τις ΦΦ αρθρώσεις. Προκαλεί εντυπωσιακή βελτίωση των συμπτωμάτων. Απαλείφει σχεδόν τελείως τον πόνο, βελτιώνει σημαντικά τη λειτουργικότητα του μέλους και επιστρέφει τον άρρωστο στη φυσιολογική του ζωή, για ένα χρονικό διάστημα που εξαρτάται από την ηλικία, το μέγεθος και τις απαιτήσεις του ασθενή, όπως και από την τεχνική. Έχει βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών με ΟΑ γόνατος ή ισχίου και είναι μια από τις καλύτερες προόδους στην αντιμετώπισή της τα τελευταία χρόνια. Εφαρμόζεται σε ασθενείς με προχωρημένη καταστροφή της αρθρώσεως, οι οποίοι δεν είναι οι κατάλληλοι υποψήφιοι για οστεοτομία ή αρθρόδεση.

Τύποι Αρθροπλαστικής
:

Ημιαρθροπλαστική ή μερική αρθροπλαστική. Αντικαθιστάται μόνο η μια αρθρική επιφάνεια.

Ολική αρθροπλαστική. Αντικαθιστώνται και οι δυο αρθρικές επιφάνειες.
 Η ολική αρθροπλαστική είναι εγχείρηση ριζική και έχει ένδειξη μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που κάθε άλλη χειρουργική μέθοδος είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων να αποτύχει και ιδιαίτερα σε ασθενείς μεγάλης ηλικίας, που η αναπηρία τους καθιστά ανίκανους ακόμη και για την προσωπική τους εξυπηρέτηση. Γενικά η ολική αρθροπλαστική δεν είναι η θεραπεία πρώτης επιλογής για νέους ασθενείς και για αυτούς που έχουν αυξημένες χειρονακτικές δραστηριότητες. Σήμερα είναι μια απολύτως ασφαλής επέμβαση και το ποσοστό επιπλοκών είναι λιγότερο από 2%. Οι συχνότερες επιπλοκές που παρουσιάζονται σε μια ολική αρθροπλαστική  είναι: 

Η χαλάρωση των εξαρτημάτων.
Η φθορά και η θραύση των εξαρτημάτων
Τα κατάγματα
Η αστάθεια
Οι λοιμώξεις

Η πρώιμη λοίμωξη παρουσιάζεται στους 3 πρώτους μήνες και αντιμετωπίζεται με χειρουργικό καθαρισμό, αφήνοντας τα εξαρτήματα της πρόθεσης στη θέση τους, αν δεν έχουν χαλαρώσει και ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών. Αν το τραύμα δεν βελτιώνεται, ενώ οι καλλιέργειες είναι αρνητικές μετά από δυο εβδομάδες, θα πρέπει να αφαιρούνται οι προθέσεις και το τσιμέντο. Η βραδεία λοίμωξη είναι συχνότερη και η θεραπεία της είναι, διάνοιξη, παροχέτευση, χειρουργικός καθαρισμός, αφαίρεση των προθέσεων και του τσιμέντου και ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικού για 6 εβδομάδες.

­Το εξάρθρημα της αρθροπλαστικής
Εν τω βάθη φλεβική θρόμβωση

 Η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση (ΕΒΘ) και η δυνητική εξέλιξή της, η πνευμονική εμβολή, αποτελούν σοβαρές επιπλοκές της μετεγχειρητικής περιόδου, με υψηλή νοσηρότητα και σημαντική θνητότητα. Ο κίνδυνος ανάπτυξης θρομβοεμβολικής νόσου είναι μεγαλύτερος σε ασθενείς που υποβάλλονται σε βαριές χειρουργικές επεμβάσεις. Εκτός από τον άμεσο κίνδυνο για τη ζωή των χειρουργημένων ασθενών, πρέπει επίσης να ληφθεί σοβαρά υπόψη το απώτερο επακόλουθο της μετεγχειρητικής φλεβικής θρόμβωσης (ΜΦΘ), το μεταθρομβωτικό (μεταφλεβιτιδικό) σύνδρομο, το οποίο συνιστά μια βασανιστική και αναπηρική χρονία πάθηση.
 Με την άνοδο του μέσου όρου ηλικίας έχει σημαντικώς αυξηθεί το ποσοστό των ατόμων που υποβάλλονται σε μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις και ιδιαιτέρως σε Ολική Αρθροπλαστική. Με δεδομένο ότι η ηλικία αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου φλεβικής θρομβοεμβολής, είναι φυσικό επακόλουθο να αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των σημειουμένων θρομβοεμβολικών επιπλοκών.
 Η συχνότητα της ΜΦΘ ακολουθεί τη βαρύτητα της χειρουργικής επέμβασης (μέγεθος τομής, όγκος αφαιρεθέντος ιστού, πολύπλοκοι χειρισμοί, διάρκεια) και το είδος της επέμβασης.9 Τα αποτελέσματα πολλών μελετών,3 που δημοσιεύθηκαν τα τελευταία 35 χρόνια και αφορούν άτομα μεγαλύτερα των 40 ετών, δείχνουν τα εξής: (α) Η σε γενικές χειρουργικές επεμβάσεις μέση επίπτωση της ΜΦΘ ήταν 19–25%, της κλινικής πνευμονικής εμβολής 1,6% και της θανατηφόρου πνευμονικής εμβολής 1%. (β) Στις ορθοπαιδικές επεμβάσεις (κυρίως γόνατος και ισχίου), η ΜΦΘ κυμάνθηκε μεταξύ 45–70%, η κλινική πνευμονική εμβολή μεταξύ 5–11% και η θανατηφόρος πνευμονική εμβολή μεταξύ 1–3%.
 Η πιθανότητα ΜΦΘ αυξάνεται όταν συνυπάρχουν δύο ή περισσότεροι από τους παρακάτω παράγοντες κινδύνου: μεγάλη ηλικία (>60 ετών), εκτεταμένο τραύμα, παχυσαρκία, καρκίνος, ιστορικό θρομβοεμβολικής νόσου, κιρσοί κάτω άκρων και λοίμωξη στη μετεγχειρητική περίοδο.
 Το υψηλότερο ποσοστό μετεγχειρητικής πνευμονικής εμβολής μετά από ορθοπαιδικές επεμβάσεις ισχίου και γόνατος, σε σχέση με άλλες γενικές χειρουργικές επεμβάσεις, ερμηνεύεται (α) από το γεγονός ότι στο 20–30% των ασθενών που υποβάλλονται σε Ολική αρθροπλαστική, οι θρόμβοι σχηματίζονται εξαρχής στις φλέβες πάνω από το γόνατο και (β) από το ότι, όπως αποδεικνύεται από νεκροτομική μελέτη, οι θρόμβοι των μεγάλων φλεβών του μηρού (πάνω από το επίπεδο του γόνατος) αποτελούν την κύρια δεξαμενή δημιουργίας μαζικών πνευμονικών εμβολών.
 Η συχνότητα της μετεγχειρητικής πνευμονικής εμβολής πιθανόν να είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την αναφερόμενη σε διάφορες μελέτες, αφού η πλειονότητα των εμβολών παραμένει κλινικώς σιωπηλή. Να σημειωθεί ότι η πνευμονική εμβολή εξακολουθεί να παραμένει η κύρια αιτία μετεγχειρητικού θανάτου.




Φόρμα ενδιαφέροντος

   << Επιστροφή                        << Προηγούμενη | Επόμενη >>